چند دقیقه پیش پشت میزم نشسته بودم، با یک دسته کاغذ آ۴. می‌خواستم چیزی بنویسم، اما وسط ورق زدن‌ها چشمم خورد به یک برگه‌ی نیمه. سفید نبود. ردهایی رویش

آرام بودم. داشتم لباس‌های شسته را یکی‌یکی روی رخت‌آویز پهن می‌کردم. بوی صابون در هوا پیچیده بود.‌ آفتاب نیمه‌جان پاییزی روی پارچه‌ها می‌افتاد. و ناگهان انگار سهراب سپهری در

دیروز می‌خواستم مقاله‌ی تازه‌ام را استوری کنم. شروعش با خاقانی‌ست: «خواهی که شود دل تو چون آیینه…» یک لحظه مکث کردم. گفتم: الان وقت این حرف‌هاست؟ میان این‌همه خبر

ساعت ۷ صبح با صدای برخورد چیزی به پنجره‌ی اتاقم از خواب پریدم. لحظه‌ای فکر کردم دوباره جنگ شده، صدا شبیه موجی بود که به شیشه خورده باشد. ناخودآگاه