آرام بودم. داشتم لباس‌های شسته را یکی‌یکی روی رخت‌آویز پهن می‌کردم. بوی صابون در هوا پیچیده بود.‌ آفتاب نیمه‌جان پاییزی روی پارچه‌ها می‌افتاد. و ناگهان انگار سهراب سپهری در

دیروز می‌خواستم مقاله‌ی تازه‌ام را استوری کنم. شروعش با خاقانی‌ست: «خواهی که شود دل تو چون آیینه…» یک لحظه مکث کردم. گفتم: الان وقت این حرف‌هاست؟ میان این‌همه خبر

ساعت ۷ صبح با صدای برخورد چیزی به پنجره‌ی اتاقم از خواب پریدم. لحظه‌ای فکر کردم دوباره جنگ شده، صدا شبیه موجی بود که به شیشه خورده باشد. ناخودآگاه